Press

Λunatics Live @ Κύτταρο

Τελευταία Παρασκευή του Νοέμβρη και το πρόγραμμα έλεγε Κύτταρο για συναυλιακό δρώμενο, με αφορμή τα 40 χρόνια κυκλοφορίας του εμβληματικού “The Wall” των Pink Floyd. Ο καιρός στα (ανήκουστα για την εποχή) καλά επίπεδα των προηγούμενων ημερών, καλός οιωνός για την προσέλευση στον χώρο – πρόβλεψη που επιβεβαιώθηκε με την άφιξη στον χώρο, πριν καλά-καλά μπεις μέσα: ενδεικτική η εικόνα και ο αριθμός των καπνιστών στην είσοδο, σημείου των καιρών για όλους τους κλειστούς χώρους και μαγαζιά.

Προηγούμενη προσωπική εμπειρία από τους Λunatics δεν είχα, αν και η εικόνα που μου είχε μεταφερθεί ήταν εξαιρετική. Οι Λunatics είναι μια μπάντα-φόρος τιμής στους Pink Floyd, η οποία οδεύει πλέον στην συμπλήρωση μια δεκαετίας ζωής. Αποτελούνται από 10(!) μέλη, και η ιστορία τους ξεκινάει με την προετοιμασία και απόδοση του “Dark Side of the Moon” το 2011. Γενικότερα, οι tribute μπάντες πάντα ήταν ένα “ερώτημα” στο κεφάλι μου – κυρίως το τί θα έπρεπε να περιμένεις: μια όσο το δυνατόν πιο πιστή αναπαραγωγή ενός έργου, ή μια εναλλακτική προσέγγισή του; Να μην παρεξηγηθώ, προφανώς και δεν θεωρώ τίποτα από τα δύο εύκολο. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για το έργο των Floyd, που απαιτεί βαθιά γνώση και τριβή.

Περνώντας την πόρτα, γύρω στις 10, παρατηρείς ευθύς δύο πράγματα: την διάταξη του χώρου με τα τραπεζάκια (τα οποία ήταν και όλα γεμάτα), και τον σχετικά μεγαλύτερο μέσο όρο ηλικίας. Παρ’ όλα αυτά, ήταν από εκείνες τις συναυλίες που βλέπεις γονείς μαζί με τα παιδιά τους. Η μπάντα βγήκε στη σκηνή εν μέσω επευφημιών, ατμόσφαιρα δηλαδή που μόνο θετικά σε προδιαθέτει.

Λunatics Live @ Κύτταρο

Η μπάντα (μέσω του ιθύνοντα νου της, Γιώργου Μάκαρη) χαιρέτησε τον κόσμο και ενημέρωσε για τη δομή της συναυλίας ύστερα από τα δύο πρώτα κομμάτια – με εκπληκτικές εκτελέσεις των “Astronomy Domine” και “Set the Control for the Hearts of the Sun” (από τα “Piper at the Gates of Dawn” και “Α Saucerful of Secrets” άλμπουμς αντίστοιχα): το πρώτο μέρος ήταν ένα ενδεικτικό αφιέρωμα στις δουλειές των Floyd μέχρι το ‘77 (και το “Animals”), ενώ το δεύτερο ήταν εξ’ ολοκλήρου αφιερωμένο στο “The Wall”. Το πρώτο μέρος κράτησε πάνω από μια ώρα σε διάρκεια, με διακριτικό video wall, από το οποίο πέρναγαν τα εξώφυλλα των δίσκων σε σειρά και ανάλογα με το τραγούδι, πολύ καλή δουλειά στα φωτορυθμικά, ε-ξαι-ρε-τι-κές φωνητικές ερμηνείες (οι οποίες έδειχναν αβίαστα το πόση δουλειά είχε πέσει), και τελικά παρέλαση τραγουδιών όπως τα “Echoes” (μα πόσο όμορφο), “Time”, “Shine on you Crazy Diamond I-V”, “Pigs”. Ένα δεκάλεπτο διάλλειμμα ήταν και η νοητή διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στα δύο μέρη.

Λunatics Live @ Κύτταρο

Το δεύτερο ήταν και το “κυρίως” μέρος της συναυλίας κατά κάποιο τρόπο. Και η ίδια η μπάντα φρόντισε να δείξει και αυτή της τη διάθεση, όσο και το να τιμήσει τον concept χαρακτήρα του άλμπουμ. Το video wall είχε πλέον αποσπάσματα από την ομώνυμη ταινία, τα οποία λειτούργησαν τόσο ως συμπληρωματικά στα τραγούδια, όσο και ως συνδετικός κρίκος μεταξύ τους. Προσωπικά εντύπωση μου προκάλεσε η ύπαρξη και εναλλαγή κουστουμιών, αλλά και η έμφαση που δώθηκε στην επί σκηνής ερμηνεία των χαρακτήρων (πέραν της εξαιρετικής φωνητικής δουλειάς όπως αναφέρθηκε). Κάποια μικρά προβλήματα στον ήχο και στο video δεν επηρέασαν την διάθεση του κόσμου, ευτυχώς ούτε και της μπάντας. Δεν θα είχε και νόημα (κατ’ εμέ) να αναφερθώ σε συγκεκριμένα κομμάτια, αλλά θα μείνω στα “Mother” και “Run like Hell”, πιο πολύ λόγω της αίσθησης που μου άφησαν. Το encore έριξε την αυλαία με τον πιο αρμοστό τρόπο, με όλους τους Λunatics να ανεβαίνουν στην σκηνή για μια υπόκλιση, και να χειροκροτούνται για το (πάνω από 3 ώρες!) σετ τους.

Λunatics Live @ Κύτταρο

Συνολικά, ένα εξαιρετικό live, που άφησε άπαντες ευχαριστημένους, είτε γνώστες της μπάντας, είτε όχι. Μια πολύ καλή προσπάθεια από τους Λunatics, που ανέλαβαν να κουβαλήσουν επί σκηνής τραγούδια πολυεπίπεδα και το κατάφεραν και με το παραπάνω. Και πολύ παραπάνω θα έλεγα, όσο σκέφτομαι και όλη την παράλληλη με την μουσική δουλειά που έχει γίνει.